Íslensku útrásarvíkingarnir í Lundúnum búa á misheillandi stöðum. Sumir búa í hverfum sem eru með þeim fallegri í heiminum á meðan aðrir búa á Flórídalegum, afgirtum svæðum þar sem áður voru öskuhaugar. Blaðamaður DV fór á slóðir útrásarvíkinganna í Lundúnum og forvitnaðist um stöðu þeirra.
Konan á upplýsingamiðstöðinni í Richmond-hverfinu í útjarðri Lundúnaborgar kannaðist ekkert við Greenlink Walk-götuna í auðmannanýlendunni Kew Riverside þegar blaðamann DV bara að garði á miðvikudaginn. Kew Riverside er stærsta nýlenda íslenskra auðmanna í Lundúnum. Hvergi í borginni búa eins margir Íslendingar tengdir útrásinni alræmdu á eins litlu svæði í þessari borg.
Meðal íbúa lúxusheimilanna á Kew Riverside-svæðinu, sem er afgirt og vaktað af öryggisvörðum allan sólarhringinn, eru Ármann Þorvaldsson, fyrrverandi forstjóri Kaupþingsbankans Singer og Friedlander, og Linda Stefánsdóttir, fyrrverandi eiginkona Jóns Ásgeirs Jóhannessonar. Gunnar Sigurðsson, fyrrverandi forstjóri Baugs í Bretlandi, bjó þar líka um skeið.
Fyrst og fremst hafði DV áhuga á að líta á heimkynni Ármanns og Gunnars. Ármann rekur ráðgjafarfyrirtæki í London í dag ásamt öðrum fyrrverandi Kaupþingsmanni en Gunnar er stjórnarformaður leikfangaverslunarinnar Hamleys sem var áður í eigu Baugs. Húsið sem Gunnar bjó í er í eigu Bjarna Ármannssonar og konu hanssem þau leigðu Baugi húsið til tveggja ára.
Vissi ekkert
Þrátt fyrir að blaðamaður DV fullyrti að svæðið væri í Richmond fann konan á upplýsingamiðstöðinni engar upplýsingar um Greenlink-götuna, þar sem þeir Ármann og Gunnar bjuggu hlið við hlið steinsnar frá Thames-ánni, í kortabókum sínum um Richmond. Ekkert bólaði á Greenlink, alveg eins og blaðamaður DV hafði gripið í tómt þegar hann reyndi að nota GPS-tæki sitt til að leiðsegja sér að svæðinu.
Greenlink-gatan kom svo ekki í leitirnar fyrr en eftir að starfsmaður upplýsingamiðstöðvarinnar hafði „gúgglað“götuheitið og fann það á nýlegu korti af Richmond í tölvunni sinni. Kew Riverside-hverfið er svo nýlegt að það kemur ekki fyrir á kortum upplýsingamiðstöðvarinnar.
Greenlink í stað ruslahauga
Þegar konan á upplýsingamiðstöðinni bar kortin tvö saman komst hún svo að því að þar sem Kew Riverside og Greenlink-gatan standa voru áður ruslahaugar. „Refuse dump“ stóð á kortinu hennar á nákvæmlega sama stað og stóð „Greenlink“ á nýja kortinu. Starfsmaðurinn hafði orð á því að ekki væri því skrítið að hann hefði ekki fundið svæðið í fyrstu tilraun.
Við nánari athugun á nágrenni Kew Riverside kom reyndar í ljós að ekki var skrítið að ruslahaugarnir hefðu áður staðið á þessu svæði þar sem einhver snjall og gírugur fjárfestir hafði nú líklega byggt þessar sálarlausu húsaþyrpingar sem blaðamaður átti síðar eftir að berja augum. Að Kew Riverside liggja nefnilega verksmiðja sem endurvinnur rusl - einhvers konar Sorpa þeirra Breta -, verksmiðja sem tekur við skólpinu frá húsunum í Richmond og svo Hammersmith-kirkjugarðurinn með tilheyrandi brennsluofni.
Auðmannanýlendu þessari, þar sem húsin kosta í kringum 2 milljónir punda eða um 400 milljónir og útlagar úr íslenska fjármálaheiminum draga fram lúxuslíf sitt í skugga efnahagshrunsins, var því plantað ofan á svæði þar sem mannlegur úrgangur í víðum skilningi er geymdur og endurunninn. Þangað flykkjast Íslendingarnir sem stjórnuðu útrásinni til að fá að vera í friði frá umheiminum á afviknum, öruggum og afgirtum stað þar sem skilti segja blaðamönnum og öðrum vegfarendum að þeir séu ekki velkomnir: „Gestir skulu tilkynna sig til öryggisvarðanna“, stendur skrifað á einu þeirra við rammgert hliðið. Blaðamaður stoppar því ekki lengi við hús Ármanns og Gunnars á Green Link, enda ljóst að umheimurinn er ekki sérlega velkominn í þessa lokuðu paradís.
Viðræður blaðamanns við Íslendinga í London benda reyndar til að mikið hafi verið rætt um það í Bretlandi á síðustu árum hvort það sé boðlegt að byggja hús á svæðum þar sem áður voru ruslahaugar. Lundúnaborg er þéttbyggð og er sífelldur skortur á byggingalandi ástæðan fyrir því að í einhverjum tilfellum, líkt og á Kew Riverside, hefur verið gripið til þess ráðs að ryðja ruslahaugunum í burtu og byggja á því mannabústaði. Sitt sýnist hverjum í Bretlandi um að búa á slíku svæði og eru ein rökin sem nefnd hafa verið gegn því þau að hugsanlega sé það slæmt fyrir heilsu manna. Íslenskir auðmenn hafa þó ekki látið þetta stöðva sig í því fjárfesta í húsunum á svæðinu.
Björgólfur og Hannes í Notting Hill
Á meðan stærsta Íslendinganýlendan er á ruslahaugunum í Richmond búa margir aðrir íslenskir auðmenn á víð og dreif um borgina. Ýmsir þeirra búa reyndar í hverfum sem tvímælalaust eru meira heillandi en Richmond-hverfið sem er dálítið eins og evrópsk útgáfa af búsetuformi sem tíðkast mjög á Flórída í Bandaríkjunum. Verktakar byggja mörg hús, eða íbúðir, sem líta nokkurn veginn eins út og girða þau af með víggirðingum. Þau eru síðan seld sem lúxusheimili eða lúxusíbúðir til að vel stæðs fólks sem telur öryggi sínu betur borgið innan rammgerðra veggja.
Tveir af þessum mönnum eru Hannes Smárason, fyrrverandi stjórnarformaður FL-Group og fjárfestir og Björgólfur Thor Björgólfsson, fjárfestir og fyrrum meirihlutaeigandi Landsbankans. Báðir búa þeir í hinu mjög svo fallega og sjarmerandi Notting Hill-hverfi sem margir kannast örugglega við úr samnefndri kvikmynd með Hugh Grant í aðalhlutverki. Flestir eru sammála um að fá hverfi í Lundúnum séu fallegri og það er staðsett í hjarta borgarinnar.
Björgólfur og Hannes búa steinsnar hvor frá öðrum í Notting Hill – þó ekki eins nálægt og Ármann og Gunnar. Hægt er að ganga á milli húsanna þeirra á um hálftíma eða svo.
Þegar blaðamann DV bar að húsi Hannesar var ekki ljóst hvort einhver var heima eða ekki. Gljáfægð Range Rover-bifreið stóð fyrir framan húsið sem er hið glæsilegasta, enda keypti Hannes það fyrir meira en 600 milljónir króna síðastliðið vor, samkvæmt því sem kom fram í pistli Sigrúnar Davíðsdóttur í Speglinum fyrir skömmu. Sigrún greindi líka frá því að húsið væri skráð á eignarhaldsfélagið Codrington, sem er í skattaskjólinu Guernsey á Ermarsundi, og að ekki væri hægt að komast yfir upplýsingar um hver ætti þetta eignarhaldsfélag.
Ekki er vitað við hvað Hannes er að sýsla í London þessa dagana en hann hefur látið afar lítið fyrir sér fara frá hruninu 2008 og ekki veitt fjölmiðlum viðtal. Hannes hefur hins vegar sést í fylgd Magnúsar Ármanns, sem kenndur er við eignarhaldsfélagið Imon, sem einnig býr í Lundúnum. Ekki er vitað til þess að Hannes hafi verið rannsakaður vegna efnahagshrunsins en Magnús er með réttarstöðu grunaðs manns vegna rannsóknar sérstaks saksóknara á kaupum Imons á hlutabréfum í Landsbankanum skömmu fyrir hrun.
Hús Björgólfs er svo enn dýrara en hús Hannesar en Sigrún greindi frá því að það væri metið á um 1,5 milljarð króna. Björgólfur hefur átt húsið lengi, frá árinu 2001 eða áður en eignarhaldsfélag þeirra Björgólfsfeðga, Samson, keypti Landsbankann árið 2002. Augljóst var að enginn var heima hjá Björgólfi þegar blaðamann bar að garði, enda hefur Björgólfur verið á ferðalagi upp á síðkastið vegna mála sem tengjast lyfjafyrirtækinu Actavis. Ljós voru slökkt í húsinu og allt var með kyrrum kjörum. Í lokaðri innkeyrslunni við þessa fallegu og hljóðlátu götu stóð BMW-jeppi sem líklega er í eigu Björgólfs eða Kristínar, konu hans.
Lýður býr við íslenska sendiráðið
Frá Notting Hill hélt blaðamaður í leit að húsi Lýðs Guðmundssonar, stjórnarformanns Exista, við Cadogan Place í auðmannahverfinu Knightsbridge sem er með fínni hverfum Lundúnaborgar. Hverfið er líklega hvað frægast fyrir að hýsa Harrods-verslunina og aðrar lúxusverslanir. Meðal frægra íbúa þessa hverfis má nefna rússneska olígarkann Roman Abramovich, listakokkinn Nigellu Lawson, fatahönnuðinn Valentino og leikarana Hugh Grant og Sean Connery.
Lýður býr skammt frá íslenska sendiráðinu í London sem er í sömu byggingu og danska sendiráðið. Líkt og í tilfelli húss Björgólfs virtist enginn vera heima hjá Lýði, líkt og þegar farið er fram hjá húsi hans við Starhaga í Vesturbænum. Allt var slökkt í fallega húsinu hans við Cadogan Place og enginn virtist vera heima. Ekkert lífsmark var inni í húsinu en fyrir utan það stóð Porsche-sportbíll, sem kannski er í eigu Lýðs. Í næsta húsi við Lýð stóðu tveir hörkulegir náungar í jakkafötum og reyktu; þeir virtust vera að bíða eftir manninum sem þeir vinna við að þjóna.
Í skugga Stamford Bridge
Heppilegt er að fara frá húsi Lýðs í Knightsbridge og til Chelsea til að skoða næsta hús sem er risavaxið fjölbýlishús þar sem Sigurður Einarsson, stjórnarformaður Kaupþings, átti íbúð í og Pálmi Haraldsson í Fons á enn húsnæði í, eftir því sem næst verður komist.
Byggingin stendur við King’s Road, örstutt frá heimavelli knattspyrnuliðsins Chelsea, og er afar rammger. Hún er umkringd háum veggjum og öryggisverðir gæta íbúanna og eigna þeirra.
Sigurður er, eins og áður segir, ekki lengur búsettur í þessari byggingu en hann er búsettur í London. Enginn sem DV náði tali af getur hins vegar greint frá því hvar Kaupþingsmaðurinn fyrrverandi býr í borginni. Sigurður, sem er með réttarstöðu grunaðs manns í rannsókn saksóknara á Al-Thani-málinu virðist því næstum fara huldu höfði meðal Íslendinganna í London.
Enginn veit um Jón Þorstein eða Magnús
Líkt og mikil leynd hvílir yfir því hvar Sigurður býr þá veit sömuleiðis heldur enginn hvar Jón Þorsteinn Jónsson, fyrrverandi stjórnarformaður í sparisjóðnum Byr, býr um þessar mundir. Jón er með réttarstöðu sakbornings í Exeter-málinu svokallaða og brotnaði saman við yfirheyrslur hjá sérstökum saksóknara fyrir skömmu og sagði frá málinu. Hann mun nú vera orðinn aðalvitnið í þessu máli.
Svo mikil leynd hvílir yfir íverustað Jóns Þorsteins að ekki einu sinni hans eigin fjölskylda veit hvar hann heldur til um þessar mundir en hann yfirgaf Ísland eftir að losnað úr farbanni skömmu fyrir jól.
Af öðrum íslenskum auðmönnum sem búa í London má svo auðvitað nefna Magnús Ármann, en enginn veit heldur hvar hann heldur til, og svo loks Milestone-manninn Steingrím Wernersson. Ekki er vitað hvar Steingrímur býr.
Af yfirreið DV um Lundúnaborg að dæma er ekkert sem bendir til annars en að brottfluttu íslensku auðmennirnir lifi eins og blóm í eggi í borginni þrátt fyrir bankahrunið og kreppuna heima fyrir. Hrunið virðist enn sem komið er hafa lítil áhrif á þeirra daglega líf út frá húsa- og bílakosti þeirra að dæma. Kannski heyrir hrunið bara sögunni til í hugum þeirra ef það þá átti sér stað til að byrja með.